Jessssssssssuuuuuuuuuuuuu.

Jeśli taki będzie cały miesiąc jak jego pierwszy dzień, to poddam się dobrowolnie eutanazji.

Zimno, pada deszcz.

Nie wiem w co się ubrać.Sterczę przed szafą i wystawiam do raportu swą garderobę, cenne minuty uciekają a ja stoję w samych gaciach z nierozgarnietą miną i jednym wałkiem na głowie.

W końcu upolowałam jakiś sinoszary zestaw i się w niego opakowałam.I tu a kuku! Ledwo się w niego wpakowałam.

Podczas wakacji, tak jak zresztą podejrzewałam, lekko mnie przybyło tu i tam. Ale nie miałam na to potwierdzenia, bo całe lato przechodziłam w sukienusiach a w wadze wyczerpały się baterie.

Fałdki miłości, jak je zwie Gepardieu, muszą zniknąć, bo inaczej za dwa miesiące będą to Hałdy miłości.

No i znowu sobie człowiek musi reglamentować żarcie i przeprosić się z fitnessem.

A już byłam taka szczęśliwa odkąd przestałam liczyć kalorie. Jadłam co chciałam i kiedy chciałam.Jak widać i czuć po napiętych spodniach, nie uszło mi to na sucho.

Modną Dietę Dukana, na której są wszystkie moje koleżanki biurowe, miałam dotąd w głębokiej pogardzie, ale jestem tak wkurzona swym porannym odkryciem, że może powinnam się nią zainteresować?

Siedzę sobie przed kompem i najchętniej odpiełabym sobie guziczek przy spodniach, bo normalnie czuję, że zaraz mi przebije powłoki brzuszne.

Więc trzeba zmierzyć się z gorzką prawdą i kupić baterie do wagi.

Znowu na diecie. I tak już chyba zostanie do późnej starości.

Na koniec moja ulubiona myśl nieuczesana S. J. Leca

" Otyli żyją krócej, ale jedzą dłużej"

Wróciłam niedawno ze spotkania z klientem. I przez cały czas jego trwania  nie mogłam się skupić, bo moje nozdrza drażnione były zapachem jego wody toaletowej. Nie był przystojny, mimo młodego wieku [rocznik 1972] był lekko łysiejący, ale miał uśmiechnięte oczy i przyjemną fizis.

Zamiast skupiać się na tym, co mówił, szukałam w głowie nazwy tej wody i odpowiedzi na pytanie skąd ją znam.A znam ją raczej nie od Gepardieu, bo takich korzennych zapachów nie cierpi.

Nie dawało mi to spokoju, w myślach przewijałam klisze z twarzami wszystkich mężczyzn, z którymi kiedyś bywałam na tyle blisko, żeby ich wąchać;)

Ale nic mi się nie kojarzyło....dopiero przed chwilą sobie przypomniałam.

Spotkałam go na studiach, na imprezie.

Miał urodę latynosa, prawdziwy przystojniak jak z żurnala. A ja miałam wtedy mało powalającą urodę studentki w przydługiej spódnicy i swetrze po kolana.

Nie miałam szans, ale to właśnie koło mnie się kręcił i na tyle skutecznie, że wyszłam z imprezy nie sama i wieczór skończyłam nie w swoim łóżeczku ;)

Zakochałam się bez pamięci. Płomienny romans trwał jednak nie dłużej niż miesiąc. Któregoś dnia zorientowałam się, że nie jestem jedyną jego fanką.

A ja muszę mieć faceta na wyłączność[ nie umiem być kochanką po godzinach]

Długo lizałam swe rany.Dłuuuuuugo.

Ale dzięki niemu przestałam się nosić po studencku. Pokazałam światu swe długie nogi, napisałam wiele rzewnych wierszy i zyskałam pewność siebie, co na pewno przyczyniło się do tego, że poznałam kolejnego przystojniaka. 

Tego właściwego.W założeniach i przysiędze na całe życie.

Jakie to wszystko jest czasem nieprzewidywalne. Nigdy nie wiesz, jakie odległe wspomnienie wywoła w tobie przypadkowe miejsce, spotkanie czy zapach.To jak budzenie umarłych, wywoływanie duchów przeszłości z zaświatów.

Nadal jestem rozkojarzona, a przed oczami wyświetla się moja łzawa telenowela sprzed szesnastu lat. I zastanawiam się intensywnie jak wygląda teraz mój latino lover: czy zostały jakieś ślady jego oszałamiającej urody?

Kim jest? Z kim jest? Gdzie jest?

I trzeba będzie w domu przeszukać zasoby Facebooka i N-k.

 PS. z dnia 1 września

Zasoby sieci milczą o moim latino lover.

Pierwszy raz od wielu tygodni obudziło mnie zimne powietrze wpadajace przez rozwarte do granic możliwości okno. Na termometrze złowrogie 9 stopni Celsjusza. Trochę mało, zwłaszcza, że wakacje się jeszcze nie skończyły!

Ciało wyrywa się wciąż ku słońcu, chcąc wziąć sobie go na zapas. Zaopatrzyć swe tętnice. Zapamiętać zapach rozgrzanego łona. Ehhhhhh....Ale to na nic. Na nic...

Obłożone, piękne podręczniki starannie podpisane, które za kilka miesięcy będą całe pokancerowane, teraz odliczają godziny do swego debiutu.

Biała koszula metr 52 już uprasowana. O to prawdziwy zwiastun końca wakacji. Dla tego, co ją założy i dla tej, co ją prasowała.

I w tym wszystkim ja i moje marzenia o spokojnym życiu z nastolatkiem, jego ojcem i psem. Natrętne myśli,  jak przetrwać te 10 miesięcy i co zrobić, żeby nie zwariować.......

?????

Ale poza tym jest dobrze. Dobrze, bo nie za dobrze.

****************

Posłuchajcie tego głębokiego głosu, popatrzcie w te oczy, można się w nich utopić albo przepaść bez wieści na kilka lat....

http://www.youtube.com/watch?v=_8VpOJeUBhY

Budzenie się w piątek ma zupełnie inny wymiar niż w pozostałe dni tygodnia.

Od pierwszych chwil przebudzenia pachnie nadchodzącym weekendem: leniwym sobotnim porankiem, niespiesznie wypijaną kawą.

Właściwie nieważne,  czy tego dnia budzi mnie miarowy stukot kropli deszczu o parapet  [jak dziś] czy zachłanne promyki słońca rozsadzające żaluzje. Otwieram oczy i wiem. Po prostu wiem, że to piątek.

W pracy chodzi tylko o przetrwanie.

Zaczynam od rzeczy, które muszę zrobić.A poza tym zawsze w piątek kupuję sobie pyszną latte, jest gazetka do poczytania, kawałek czekolady z orzechami.Celebruję ten dzień jako wstęp do jutra. I modlę się. Żeby nic mi nie spadło na głowę do zrobienia na już.

Świat za szklanym oknem korporacji skąpany jest w deszczu, po ulicach smętnie snują się ludzie pod parasolami.Ich szare ubrania bezlitośnie  przypominają o nadchodzącym końcu wakacji.

Ale ciiiiiiiii.......jeszcze za wcześnie by złowróżyć. Odpędzam tę myśl jak natretną muchę.Nie zadręczam się horrorami o nowym roku szkolnym,  jeszcze nie dziś ani jutro. Pomyślę o tym za tydzień.

Przesyłam Wam na cały weekend pozytywne wibracje z piosenki The Cure

http://www.youtube.com/watch?v=wa2nLEhUcZ0

W ten dzień wstępuje już w nas duch zbliżającego się weekendu, najlepiej jest pozamykać wszystkie niecierpiące zwłoki sprawy, żeby nie spadły nam na głowę następnego dnia, a nie daj Boże, zostawiać je na poniedziałkowy poranek!

Nauczcie się ustawiać sobie deadline na czwartek, wtedy piątek od rana upłynie Wam w przyjemnej atmosferze. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że czasem dostaniemy jakiś zrzut na cito, ale na to i tak nie mamy wpływu więc lepiej skoncentrować się na tym, na co wpływ mamy.

Było kilka słynnych czwartków w historii świata, jak choćby Wielki Czwartek czy Czarny Czwartek [ 24/10/1929 - krach na Wall Street, zapoczątkował Wielki Kryzys Światowy].

Nie będę Was zanudzać opowieściami, które dobrze znacie. Wystarczy, że napiszę, że ani jeden ani drugi nie wyszedł ludzkości na dobre, choć pewnie są tacy którzy uważają, że dobrze że Judasz zdradził Chrystusa, bo dzięki temu został pojmany i skazany przez Piłata i mógł umrzeć dla naszego dobra. Jestem cyniczna i mało empatyczna [ i pewnie bluźnię !] bo jakoś nigdy nie mogłam pojąć tego, co by się stało z ludzkością, gdyby Chrystus nie umarł na krzyżu.Ale to śliski temat,  nie chcąc urazić niczyich religijnych uczuć nie będę  dalej drążyć.Mogę żyć bez zaspokojenia ciekawości w tej kwestii, choć przyznam się, że wyobraźnię mam niczym Martin Scorsese.

Zupełnie inne skojarzenia wiążą sie z Tłustym Czwartkiem, kiedy znajdujemy wymówkę do tego, by żywić się jedynie węglowodanami i tłuszczami strasznie nasyconymi z pączków i faworków.

O czwartku nie ma chyba żadnej piosenki, w każdym razie nic mi się nie kojarzy.

No to na dziś kończę nadawanie - papiery czekają!

:)

PS.

A właśnie, że jest piosenka! I to o całym tygodniu!

http://www.youtube.com/watch?v=9bazKg4XLm8&feature=related

Na tapecie dziś środa, 25 sierpnia, 237 dzień roku. Do Sylwestra zostało  tylko 128 dni, jest więc trochę czasu aby schudnąć i przemyśleć garderobę i ewentualnie zabezpieczyć partnera.

Słońce dziś wstało o 5.34 i będzie na nogach do 19,41.

Środa to dzień w którym przestajemy opłakiwać poprzednim weekend, bo na horyzoncie jawi się już następny. Tak więc środa jest dniem przyjemnym. Można odpocząć po pracowitym wtorku, regenerując jednocześnie siły na czwartek, kiedy to znów trzeba trochę się wziąć, co by piątek mógłby być leniwy.

We środę można poudawać, że się pracuje. Wiem, że to trudne, ale jak ktoś bardzo chce, to potrafi.Ja mam dziś wyjątkowe szczęście bo jestem sama w biurze aż do 12.00, więc nie muszę się specjalnie krygować. Ale na wszelki wypadek wyjęłam dwa segregatory i położyłam je na biurku :P 

Jest całkiem przyjemna pogoda, biomet podobno korzystny.Ale dzień się zaczął do bani. Z samego rano ledwo nie wdepłam w niespodziankę od Pumy, która była uprzejma się zrzygać drewnem pochodzącym z naszego wieszaka, którego namiętnie pogryza podczas naszej nieobecności.

Potem przez 40 minut nie mogłam wykombinować w co się ubrać i co chwilę zmieniałam konfigurację, co doprowadziło mojego Gepardieu do wqurwu:P

Ale wciąż jeszcze żyję, więc nie jest źle.

jeśli dziś środa, to może być tylko ta piosenka:

http://www.youtube.com/watch?v=NVFS7nw1z1U

Wtorek nie wyróżnia się niczym specjalnym.Może tylko większą ilością pracy, jaką odłożyliśmy sobie w poniedziałek, w który, jak wiemy ze statystyk, można dostać zawału serca od nadmiernej ilości roboty.

We wtorek jakoś łatwiej wziąć się, bo to już człowiek pogodzony z tym, że nowy tydzień kieratu zaczął się na dobre.I nie ma zmiłuj.

Wtorek jest krótszy od poniedziałku, ale dłuższy od piątku, czy nawet czwartku, kiedy to już powoli następuje weekendowe odprężenie.

To dobry dzień na pisanie raportów, analiz i odbywanie upierdliwych spotkań.Właściwie wtorek jest dobry na wszystko.

Sezon wakacyjny sprzyja nonsensom, więc jeśli ktoś szuka sensu i prawdy w tym wpisie zawiedzie się....

:p

na playliście w związku z tym:

http://www.youtube.com/watch?v=BfMGVpW_T0c

Tak jak kocham piątki, tak samo serdecznie nienawidzę poniedziałków. Mam wrażenie, że trwają one znacznie dłużej niż inne dni tygodnia.

Zwalenie się z łóżka trwa również o wiele dłużej.

Dłuższe i większe są też korki na ulicach.

Oczywiście powyższe nie dotyczy sytuacji, w której jesteśmy na urlopie, bo wtedy wszystkie dni tygodnia są takie same: błogie i swobodne.

Lubię jednak Poniedziałek Wielkanocny i Poniedziałek Jacek aktor też przeze mnie lubiany jest....ale to jedyne wyjątki!

Ponoć ze statystyk wynika, że najwięcej zawałów serca jest w poniedziałek rano.

W związku z tym profilatycznie proponuję poniedziałek wykreślić z kalendarza.A także wtorek, środę i czwartek....

Nie pozostaje mi nic innego jak tylko życzyć Wam krótkiego poniedziałku ;)

Mam psa i nie zawaham się go użyć do porównania go z dzieckiem.

Baaa, nawet powiem Wam, że widzę wyraźną przewagę zalet posiadania psa nad posiadaniem dziecka.Może ułatwi to niektórym z Was podjęcie ważnej życiowej decyzji ;)

Jaka jest różnica pomiędzy posiadaniem psa a dziecka?

Zasadnicza.

Psy nie pyskują, zawsze cieszą się na Twój widok, są Ci wdzięczne, że je karmisz [ przy jedzeniu nie grymaszą - zjadają wszystko jak leci] i wychodzisz z nimi na spacer.

Pies nie przechodzi buntu nastolatka i nie słucha szatańskiej muzyki, która rujnuje Twoje kolumny.

Pies nigdy nie przyprowadzi Ci obcej babki i nie powie, że teraz słuchać będzie tylko jej.

Pies obniża Twoje ciśnienie krwi, dziecko je tylko podnosi.

Nie musisz się martwić o jego edukację.

Nie trzeba go budzić pół godziny [zawsze wstaje razem z Tobą]

Żaden pies nie będzie cię kosztował tyle ile dziecko.

http://www.money.pl/gospodarka/wiadomosci/artykul/od;kolyski;do;magistra;dziecko;kosztuje;pol;miliona;zlotych,47,0,657711.html

Raczej ma małe szanse by wpaść w alkoholizm, pracoholizm czy narkomanię.

Możesz sprzedać jego dzieci bez wyrzutów sumienia i jeszcze na nich zarobić:P

Jest też cała masa analogii.

Przy jednym i drugim jesteś uziemiona przez parę lat;  masz wieczny pierdolnik w domu:  porozwalane zabawki albo kłaki i przed Tobą długa droga tresury. Z tym, że psa łatwiej wytresować niż dziecko. Jako matka charakternego 11 latka wiem coś o tym!

Pies doskonale może zaspokoić Twoje macierzyńskie instynkty: każdego dnia mały szczeniak daje Ci powody do radości i poczucie satysfakcji , a w nocy też trzeba wstawać [choć nie tak często jak do dziecka!]

Jedno i drugie lubi spać w Twoim łóżku, jest łakome na ciasteczka i nudzi się podczas deszczu.

Jedno i drugie wygląda słodko jak śpi.

Pies albo dziecko. Wybór należy do Ciebie.

Ale jak już wpadłaś i masz dziecko, warto kupić psa. Stanowić wtedy będą niezły tandem do kochania [ wiem coś o tym!]

;))))

Choć osadzona jestem mocno w realiach i nie wierzę w chiromancję i horoskopy  wszystkie inne sprawy czarowników oraz tego, co się tyczy ciał astralnych, planety Jowisz i innych obiektów....to jednak dziś zajmę się zjawiskiem paranormalnym w moim domu.

Zjawiskiem, które mnie przeraża i którego nie rozumiem,niewytłumaczalnym w żaden racjonalny sposób. A tego co niewytłumaczalne, ja Pantera, boję się najbardziej.Bo jak to tak, znikają i ich nie ma?

Co znika?

Skarpetki. Męskie skarpetki. Nie babskie w serduszka, nie dziecinne z Hello Kitty. Skarpety naszych mężczyzn.

Wkładam 10 par wyjmuję 8.

Wkładam czarne wyjmuję szare i brązowe.

Wkładam długie wyjmuję połowę krótkich.

Bywa że w ogóle nie ma co wyjąć.

Nie lubię nie wiedzieć o co kaman. A w przypadku znikających skarpet tak właśnie jest. Na dodatek, co jakiś czas wybuchają awantury rozpętane przez Gepardieu, który uważa, że w tym spisku biorę czynny udział.

Fakt,  kilka razy osobiście wysłałam do Koszalina kilka jego par przesianych na pięcie skarpet, ale te, choć mam na sumieniu, to przynajmniej rozumiem czemu.

Dlaczego znikają?

Do pomocy poprosiłam Wszechmogącego Google [ nie będziesz miał bogów cudzych przede mną ]

Okazało się, że nie jest to tylko mój problem.

Jest to problem globalny.Jak dziura ozonowa i kryzys gospodarczy.

Jak podaje Nonsensopedia "..ok. 80% populacji dotyka problem znikających skarpet. Niestety, nikomu nie udało się tego jeszcze udowodnić, ale powszechnie uważa się, że odpowiedzialne za to są pralki.

 Istnieje kilka teorii wyjaśniających to zjawisko.

1. Producenci pralek i skarpet są w zmowie. Ci pierwsi instalują w produkowanych urządzeniach tzw. dezintegrator skarpet, który wyłapuje z kompletnych par pojedyncze egzemplarze i je dezintegruje.
2. Pralki to przybysze z kosmosu żywiący się skarpetkami, ale po zjedzeniu jednej są już napchane i nie mogą skonsumować kolejnej.
3. Ruch wirowy bębna, prawdopodobnie w połączeniu z polem magnetycznym silnika, powoduje powstawanie nieznanego jeszcze zjawiska, za sprawą którego skarpetki znikają z bębna. Mówi się o tunelach czasoprzestrzennych (m.in. między pralkami), teleportacji, splątaniu kwantowym, antygrawitacji czy komplementarności skarpetek.
4. Zjawisko to służy do przywrócenia naturalnego wzrostu entropii we wszechświecie, zarówno bezpośrednio - poprzez losowe przemieszczanie się pojedynczych skarpet, jak i pośrednio - prowadząc do upadku cywilizacji które osiągnęły poziom rozwoju pralek automatycznych.
5. Cały świat usłany jest wieloma czarnymi dziurami, powodujących znikanie skarpet, kluczy, płyt CD czy parasoli.
6. W pralkach ukryte są portale, które tylko bystre skarpety potrafią odnaleźć. Podczas prania skarpeta taka wchodzi w jeden z owych portali i natychmiast pojawia się w Skarpetolandzie, gdzie zakłada rodzinę i prowadzi szczęśliwe życie (często jako Admin)

Brzmi wiarygodnie, nie sądzicie;)

Jaki by nie był powód, trzeba znaleźć na to sposób.

Może wystarczy wkładać wszystkie skarpety do oddzielnego worka, poszewki..etc, etc.?

Może należy kupować skarpety tylko z charaktystycznymi szlaczkami?Nigdy zas jednokolorowych?

Może należy kupować po dwie pary tych samych skarpet ?

I ostatnie, kontrowersyjne rozwiązanie, które stanowi swoiste wyzwanie dla Panów: ręczna przepierka!

Upierdliwe, ale chyba najbardziej skuteczne.