za recytację JEJ wiersza dostałam brawa na stojąco w dzielnicowym konkursie w szkole podstawowej.I pierwszą nagrodę. A po wszystkim podeszła do mnie starsza pani i powiedziała, że miała gęsią skórkę na przedramieniu podczas gdy recytowałam.Przez lata łudziłam się, że to była ONA. Ale oczywiście NIĄ nie była. Owy wiersz to

Gawęda o miłości do ziemi ojczystej

Bez tej miłości można żyć,
mieć serce suche jak orzeszek,
malutki los naparstkiem pić
z dala od zgryzot i pocieszeń,
na własną miarę znać nadzieję,
w mroku kryjówkę sobie uwić,
o blasku próchna mówić „dnieje”,
o blasku słońca nic nie mówić.

Jakiej miłości brakło im,
że są jak okno wypalone,
rozbite szkło, rozwiany dym,
jak drzewo z nagła powalone,
które za płytko wrosło w ziemię,
któremu wyrwał wiatr korzenie
i jeszcze żyje cząstkę czasu,
ale już traci swe zielenie
i już nie szumi w chórze lasu?

Ziemio ojczysta, ziemio jasna,
nie będę powalonym drzewem.
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
radością, smutkiem, dumą, gniewem.
Nie będę jak zerwana nić.
Odrzucam pusto brzmiące słowa.
Można nie kochać cię - i żyć,
ale nie można owocować.

Wisława Szymborska
1923-2012

Gdy przczytałam informację o JEJ śmierci miałam gesią skórkę na przedramieniu. O takich LUDZIACH myśli się, że nie umierają.

Bo ONA non omnis moriar.